مسافری بی‌نام و نشان سفری را در پهنه‌های لم‌یزرع سیبری آغاز می‌کند؛ سرزمینی که میان سنت و مدرنیته گرفتار شده است. او تاملات فلسفی خود را درباره مردم، مکان‌ها، حیات وحش و فرهنگ این منطقه بازگو می‌کند.

اکتبر سال ۱۹۵۵ است. مکان، روستایی در لوآر-آتلانتیک به نام لا شاپل-باس-مر است، جایی که یک کفش‌ساز قدیمی چوب‌تراش به همراه همسر و پسرخوانده‌اش زندگی و کار می‌کند. ظرافت و جزئیات دقیق حرفه این کفش‌ساز با عشق و توجهی ویژه به تصویر کشیده می‌شود. از سوی دیگر، سایه مرگ قریب‌الوقوع بر زندگی روزمره و آرام این زوج سالخورده سنگینی می‌کند.